is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

we nou hier op de kaai zoue zitte om 'm as sergeant af te hale! Beter dat Bram t nie beleeft dat zijn zoon met anzien terug komp as dat-ie wat ergs had

zien gebeure" ...

In één snelle rateling had-ie voortbeweerd, zonder zekerheid z'n troost bouwend, druk pratend om zich niet in haperingen te verwarren.

Want Bram's plotslinge dood twéé dage na de brief was 'n gruwel ge wees, zóó as de man in vreugde had geleefd toe 'm de brief was voorgeleze.

„Zalle we 'm éérst zegge," praatte zij weer, met rooie oogjes de keien an r pantoffelvoeten bekijkend. „dat Bram zièk leit* ...

„Nee — nee — dat kèn je nie — heb 'k je al twintig, dertig keer gezeid," zei hij knorrig, omdat ze telkes 't zélfde wou, telkes met 'r zwak geheugen vergeten was, wat ze afgesproken hadden. Gister en vandaag, héélemaal zenuwmenschje, ondersteboven, met geen rust om te zitten of te eten, leek ze r memorie

radikaal kwijt.

„De afspraak is en daar hóüe we ons an, zei-ie met nadruk: „dat juillie, jij en Selien, je wèg houe tot

ik 't 'm gezeid heb" ...

„Ja, — ja," herhaalde ze: „dat is de afspraak —