Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Godfried.

En immer, langzaam aan, verdikt zich 't fijn beschot Tot een membraan, zooals dit wel bedekt het zwakke oog Dat blind wordt.

Mara.

Je houdt niet meer van mij, ellendige!

Godfried.

Of als een voorhang van dichte zij en purperkleur, Dat langzaam aan zich dichtschuift om den tempel.

Mara.

O Godfried, Godfried, je haat me nu,

Véél wisselend wezen!

Godfried.

Zoo straks het Meispel, Mara.

Mara,

lacht en weent.

O, van 't Meispel mij te spreken, nu!

O, Godfried!

Godfried.

Een diep symbool, Mevrouw!

Mara.

Een diep symbool! Van de herfst die komt!

Godfried.

Van de overwinning die op zich zélf Ons volk behaalde.

Sluiten