is toegevoegd aan uw favorieten.

De gouden poort

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Regen, wind, nu, de menschen weten dat 't herfst is.

Maar nu is 't weder opgeklaard, een prachtige avond Die ons blijheid belooft na zooveel grauwe naarheid...

veranderend van toon.

Die arme Koning, hè vader... Wat moet hij lijden ... Hij zegt mij niets, maar ik voel 't zoo sterk!... Een prachtige avond vader, de Weergeboorte Van de vreugde, niet?

Lucas.

Ach Alma, jij voelt als ik...

Alleen de blijde terugkomst, die voel ik niet.

Neen, 't is gedaan, gedaan met jeugd, met schoonheid

En met vreugde.

Alma.

Ik weet wel... Ik voel 't óók wel...

Maar 't kan niet immer zóó treurig blijven.

Ik hoop! Ik hoop! 't Is zwaar, heel zwaar,

Zoo jong te zijn en dan te denken dat alles mis loopt,

Niet meer te kunnen geloven in betere tijden...

En als 't dan een avond is als nu,

Dan is 't haast niet mogelijk...

En toch... ik voel wel dat 't afloopt.. .

Er is iets moois gegaan... iets leelijks in de plaats ge-

Nu Mara hier regeert. [komen..,

Ik ben zoo triest, o Vader,

Doch hopen moet ik immer.

Hij haalt een dolk te voorschijn uit zijn hemdsmouw.

Lucas.

Maar jongen, wat een mooi en kostbaar wapen! Hoe kom-je daar nu aan?