is toegevoegd aan uw favorieten.

Didactische ketterijen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo staat zijn geestesleven geheel onder de tirannie van het affect.

Eerst in gescheiden, daarna in vereenigden arbeid.

Alle schoolonderwijs moet klassikaal zijn, luidt het orthodoxe scliooldogma. Het ligt ook volstrekt niet in mijn plan, in verband niet dit dogma kettersche ideeëa te willen prediken; alleen zou ik willen vragen, of slechts daar het onderwijs klassikaal mag heeten, waar alle leerlingen gelijktijdig dezelfde denkopgave hebben, slechts dan, wanneer allen denzelfden auteur, denzelfden tekst voor zich hebben.

Ik zou willen voorstellen: geef eiken leerling van de hoogste klasse een eigen drama in handen, een eigen novelle, een eigen dichter, een eigen bundel poëzie. Dan zoudt gij recht laten wedervaren aan zijn individualiteit, dan zoudt gij hem een heerlijke gelegenheid geven tot het beproeven zijner krachten in zelfstandigen arbeid.

Als bij de behandeling van een drama de integreerende kracht van het onderwijs wordt gezocht in gemeenschappelijke lectuur, gelijk tot dusver gebruikelijk is, dan komt dat niemand onlogisch voor.

Maar wanneer eens elk zijn afzonderlijk drama had, op welke wijze zoudeu dan de negentien leerlingen, die niet hebben gelezen, aandeel krijgen in wat de twintigste las? In groote trekken laat men de handeling door den lezer mededeelen, om vervolgens allen het recht te geven, opmerkingen te maken en vragen te stellen. Men kan ervan verzekerd zijn, dat aller belangstelling wordt opgewekt, dat ook allen gaarne gebruik maken van het recht, te mogen spreken over wat zjj zelf belangrijk hebben gevonden. Voor hen is het een stuk intellectueele zelfstandigheid. Waar anders de vraag van den leeraar het kommandowoord is, dat hen tot denken brengt, daar leeren ze thans met ijver aan de algemeene bespreking deelnemen. Hun deuken omspeelt de schilderingen van