is toegevoegd aan uw favorieten.

Didactische ketterijen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de gedachte, dat ieder mensch verplicht ia zijn deel aan den beschavingsarbeid te aanvaarden, diep in het geestesen gemoedsleven der leerlingen te doen wortelen en ze krachten te verleenen, zich in daden om te zetten.

Vooral onze tijd met zijn diep-ernstig karakter dwingt ons tot de strengste kritiek over de levenswijze van velen uit hoogere maatschappelijke kringen. Dat zorgeloos daarheen-leven, zonder een enkel teleologisch beginsel, moet in de oogen onzer leerlingen verachtelijk schijnen. Helder moet het haar voor oogen staan, dat de toekomstidylle, die ze zich wellicht in het lachend verschiet denken, in onzen tragisch-ges pannen tijd een vergrijp aan de beschaving, een lichtzinnige krachtverspilling is, zooals de bourgeoisie zich er niet mag veroorloven. Zij mogen de school niet verlaten zonder te hebben begrepen, dat van den derden stand thans wordt geëischt, in de kuituur een maximum van kracht te kunnen toonen. Innerlijk dient ieder de verplichting te gevoelen, in den vorm van beroepsarbeid mee te werken aan de taak, door de kuituur aan de burgerij opgelegd. De school heeft iets groots verricht, indien zij ia het bestaan harer leerlingen dezen teleologischen leiddraad legt.

Bij deze concentreering van krachten tot een beroep mag echter niets ter wereld het beroep van echtgenoot en moeder als quantité négligeable doen beschouwen. Het is het belangrijkste van alle. Men vatte het evenwel ook op als een beroep, d.w.z. als een levenstaak, waaraan de vrouw zich wijdt met hart en ziel. Niet als iets episodisch, maar als een levensvulling, als den vorm, waarin de vrouw zich van haar plicht kwjjt tegenover de gemeenschap.

Als een beroep, zelfs als een ambt mag de taak van gade en moeder worden gewaardeerd. Maar ook de zwaarte van een beroep en ambt rust op haar. Vooral toone men, dat de opvoeding van kinderen een belangrijk kuituurwerk, een hoog religieuze arbeid is, waarvoor op te leiden heilige plicht is.