is toegevoegd aan uw favorieten.

Inleiding tot de wijsbegeerte

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alleen een wegwijzer, maar ook een weerspiegeling van de heerschende denkbeelden des tijds. Terwijl de eenmaal ontdekte en vastgestelde feiten der natuurwetenschappen een onveranderlijke verrijking onzer kennis blijven, is daarentegen datgene, wat in de wijsbegeerte als hoogste waarheid wordt aangenomen, in hooge mate wisselend. Gelijk iedere eeuw zekere stroomingen heeft aan te wijzen, zekere vraagstukken die inzonderheid de aandacht tot zich trekken en de belangstelling levendig houden, zoo vindt men in het wijsgeerig denken nu eens deze, dan weer gene richting die den boventoon voert, nu eens deze dan weer gene problemen, wier oplossing inzonderheid wordt nagestreefd. Zoo traden bij de Grieksche philosophen der 3de en 2de eeuw v. Ohr. de ethische vraagstukken op den voorgrond; in de 17Je eeuw waren het metaphysische kwesties, en in de 18de weer die van de leer van het kenvermogen, welke het meest de aandacht in beslag namen; gelijk in onzen tijd de psychologie en de sociologie zich een belangrijke plaats in de beoefening der wijsbegeerte veroverden.

Toch valt in onzen tijd in minder sterke mate een leidende philosophie waar te nemen, dan dit b.v. in de 18de eeuw het geval was, toen in Duitschland het Leibniziaansch rationalisme, in Frankrijk het deïstisch materialisme, in Engeland het empirisme de geesten beheerschte. Onze tijd kenmerkt zich veeleer door een veelheid van richting op allerlei gebied, door een gemis van eenheid in denken en streven, een verbrok-