is toegevoegd aan uw favorieten.

Inleiding tot de wijsbegeerte

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keling van krachten in ontelbare partijschakeeringen. Zoo ook in de wijsbegeerte. „Terwijl vroeger," zegt Falckenberg, meer speciaal met 't oog op Duitschland, J) „het philosophisch publiek, dat alle lieden van beschaving omvatte, in spanning gehouden werd door gemeenschappelijke problemen en met eenstemmige aandacht de beraadslagingen volgde der toongevers, is in de laatste vijftig jaren de deelneming van ruimer kring in philosophische vraagstukken sterk afgenomen: tamelijk wel ieder denker gaat, slechts aan hem geestverwante stemmen 't oor leenend, zijn eigen weg, en de innerlijke samenhang der scholen is veel losser geworden, de voeling met andersdenkenden vrijwel verloren gegaan." Weliswaar worden er nog volgelingen gevonden van een Spencer, een Wundt, een Hartmann — eigenlijk de drie eenigen, die nog trachtten een alomvattend systeem te geven, — maar toch van een werkelijk beheerschen van het denken hunner tijdgenooten is bij geen van drieën sprake. Evenals op het gebied der letteren en der kunst, vindt men ook hier een soort van anarchie, een ontstentenis van algemeen gedeelde overtuigingen. Vindt al een enkele maal een strooming als het Nietzscheanisme een grooten aanhang, het is slechts om een even sterke tegenbeweging in 't leven te roepen en na een korten opbloei weer bijna even spoorloos te verdwijnen als zij plotseling

') R. Falckenberg. Geschichte der neueren Philosophie. 3 Aull. 1898, pag. 489.