is toegevoegd aan uw favorieten.

Inleiding tot de wijsbegeerte

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WIJSBEGEERTE EN GODSDIENST.

Want alle middelen te zijner begrijping dervende, past ons een bescheiden „ignoramus."

§ 6. Wijsbegeerte en godsdienst.

Herhaaldelijk houdt de wijsbegeerte zich bezig met vraagstukken, die ook in den godsdienst een beantwoording vinden; en het ligt dus voor de hand hier de verhouding tusschen die beide eenigszins nader te beschouwen. Voor ontelbaren worden hun wijsgeerige behoeften bevredigd door hun godsdienstige voorstellingen, die als een belichaming zijn hunner philosophische denkbeelden. Aanvankelijk was dit zelfs zeer algemeen het geval en droeg 's menschen wijsbegeerte een zeer godsdienstigen stempel. Maar langzamerhand, bij de uitbreiding van 's menschen kennis en de ontwikkeling van zijn denkvermogen, maakte zich de wijsbegeerte meer en meer los van dat innig verband met den godsdienst, en differentieerde zij zich tot een zelfstandigen vorm van denken.

In de Middeleeuwen was de wijsbegeerte niet veel meer dan eene „ancilla theologiae"; zij diende om de leerstukken der Christelijke Kerk met verstandelijke redeneeringen te rechtvaardigen, ze met de rede in overeenstemming te brengen, en mogelijke intellectueele twijfelingen op te heffen of bedenkingen te ontzenuwen. Natuurlijk kon dat doel niet anders bereikt worden dan door middel van spitsvondige en sophistische