is toegevoegd aan uw favorieten.

Inleiding tot de wijsbegeerte

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevoelt, ondervindt zekeren afkeer van al wat, dooide wereldbeschouwing te wijzigen, den verkregen staat van evenwicht en harmonie in gevaar schijnt te brengen, en getroost zich liever de grootste leemten en tegenstrijdigheden in het theoretisch gedeelte der eenmaal omhelsde leer, dan zich door herziening daarvan aan de kwellingen der onzekerheid bloot te stellen." Maar de streng geloovige gaat dikwijls nog verder. Vergetend, dat de waarheid van zijn geloof onbewijsbaar is aan andersdenkenden en dat alle geloofsvoorstellingen noodwendig zeker persoonlijk karakter dragen, wil hij desondanks zijn godsdienst veelal opdringen aan anderen, gansch niet den gulden stelregel volgend van den wijzen P rederik, dat iedereen naar zijn eigen fa^on moet zalig worden. Dogmatische geloofsijver schijnt noodwendig te moeten voeren tot onverdraagzaamheid, of tot een zucht om bekeeringen tot stand te brengen en pioselieten te maken van eigen geloofsovertuiging. Zich onwrikbaar verzekerd houdend de waarheid deelachtig te zijn, wil de hartstochtelijk geloovige ook door anderen zijn geloof gedeeld zien, zij het ook desnoods ten koste van hun innerlijke overtuiging.

In dit alles nu gedraagt zich de wijsbegeerte geheel anders. Zij is minder verzekerd de onfeilbare waarheid aireede gegrepen te hebben, en stelt zich ten allen tijde beschikbaar voor een herziening harer denkbeelden. etende, dat deze niet als een geopenbaarde waarheid zijn gegeven maar eerst langzamerhand in den geest zijn gegroeid en ontwikkeld, acht

4