is toegevoegd aan uw favorieten.

Inleiding tot de wijsbegeerte

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelf die indrukken ophouden, zij toch bij anderen kunnen voortduren, wien wij een aan het onze verwant eigen bewustzijn toekennen? *)

Wij mogen dus het solipsisme, hoe scherpzinnig ook verdedigd niet anders beschouwen dan als een spitsvondigheid en ongerijmdheid, een uitwas van cntische neiging, toegepast op het kenvermogen, of naar het wel eens genoemd is, een hypertrophie van het denken, die, naar Weinmann betoogde, in strijd is met onze natuurwetenschappelijke begrippen. Hetzij wij dit ultra-idealistisch standpunt met Adickes niet, dan wel met Jerusalem wel weerlegbaar achten, wij kunnen het moeielijk als het meest juiste huldigen. Liever sluiten wij ons aan bij het critisch realisme dat hoewel erkennend dat ons bewnstzijn zich slechts een' hoogst onvolkomen beeld vormt van de buitenwereld, toch het bestaan van die wereld niet afhankelijk maakt van dat bewustzijn. Wij behoeven dat bestaan niet te ontkennen, ook al zien wij zeer wel in, dat al onze kennis ervan noodwendig een subjectief menschelijk karakter draagt, gebonden als wij zijn aan de inhaerente eigenschappen van onzen geest.

Recapituleer*, wij in 't kort het in deze paragraaf betoogde, dan komen wij tot deze slotsom. Het naïeve realisme zoowel als het rationalistisch dogmatisme,

«izzsjtpuni ° <■ «•