Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

goede eigenschappen op te sporen, en na te gaan, lioe de slechte tot een minimum beperkt kunnen worden. Voor zoover deze laatste geen toxische eigenschappen zijn, spreekt de praktische pharmakotherapeut van nevenwerking, een uitdrukking, die de pharmakoloog niet erkent, omdat voor hem, ten minste uit een zuiver theoretisch oogpunt, de eene werking van evenveel gewicht is als de andere.

Bij het op den voorgrond plaatsen van de gewenschte werking met een zooveel doenlijke opheffing van ongewenschte nevenverschijnselen speelt de wijze, waarop en de vorm, waarin het geneesmiddel wordt toegediend, een belangrijke rol.

De pharmacie nu is het gedeelte der pharmakotherapie, dat tot doel heeft de bestudeering van eigenschappen van pharmakologisch werkzame stoffen in verband met hun uiterlijk en samenstelling, om daardoor te geraken tot zooveel mogelijk gunstig werkende preparaten. De wetgevers van 1865 (Wet, regelende de uitoefening der artsenijbereidkunst) en 1878 (Wet op het hooger onderwijs) hebben de voorkeur gegeven aan een Noderlandsch woord „ Artsenijbereidkunde". Deze Nederlandsche vertaling geeft niet geheel weer, wat onder pharmacie verstaan moet worden; haar einddoel is wel het bereiden van artsenyen, maar voordat men hieraan toe is, wordt een grondige studie van de te verwerken stoffen vereischt.

Het gebruik van pharmakologisch werkzame stoffen als geneesmiddelen is even oud als de menschheid zelve. De behoefte om bij zich zelf en anderen de onaangename gevolgen van verwonding of ziekte weg te nemen of te verzachten, deed den mensch zoeken naar daartoe dienstige middelen. Vóór den tijd, waaromtrent eenig bericht

Sluiten