Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een of ander grand seigneur, die nooit iets anders nam, dan: „la peine de naitre" afgeranseld. Met die manieren evenwel, heeft onze tijd korte metten gemaakt, en „den vijanden" onzer rechters zou dit behoorlijk aan het verstand worden gebracht.

Er bestaat echter eene processueele reden voor de openbaarheid der rechterlijke beraadslaging. De veroordeeling in de kosten is alleen dan gewettigd, wanneer het vonnis eenstemmig is gewezen, anders niet. De meerderheidsbesluiten, in onze regeeringscolleges, met hunne voor de minderheid bindende gevolgen, zijn enkel verdedigbaar als maatregelen van huishouding. Zeer dikwijls geldt het: tninora saniora. Luther alléén had tegen geheel zijne confessie, en Beccaria alléén tegen geheel zijn tijd gelijk. Men leere daaruit, dat bij een meerderheidsbesluit niet plompweg kan worden gezworen. Indien een rechter, in een geschil, de zijde van den verliezende gekozen heeft, eischt de billijkheid, dat men genen niet stilzwijgend voorbij ga, en dezen niet doe boeten, als ware er niets gebeurd. Audiatur et altera pars blijve voor de rechtszaal de leuze.

Eindelijk, — je dis toujours la même chose, parceque c'est toujours la même chose — Recht moet volkszaak zijn of worden. Meer dan welke maatregel ook, veraanschouwelijkt het volle licht der beslissing deze absoluut noodzakelijke waarheid Toen de Lord chief justice Mansfield eens in Queen's Bench, schijnbaar alleen, een

Sluiten