Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in plaats van den grooten weg te volgen, welke naar St. Petersburg leidde, en dien ik volmaakt goed kende, eene andere richting hadden genomen. Wij volgden de Duna. Ik was verplicht mij in te houden, om niet een kreet van angst en wrevel te slaken. Ik weet nog niet, wat mij het stilzwijgen bij deze bejegening deed bewaren. Toch belette het mij niette vragen: „Waar leidt men mij heen? Welk oogmerk heeft men met mij? Waar wil men mijne papieren nazien ?" Helaas, ik had nog volstrekt geen denkbeeld van het lot, dat mij beschoren stond.

Toen wij aan de halte waren aangekomen, bestelde ik koffie, meer om tijd te winnen, alles op mijn gemak na te gaan en iemand te ondervragen, als 't mogelijk was, dan om mijne behoefte te voldoen. Men verzocht mij uit het rijtuig te stijgen; ik nam mijn intrek in een kleine kamer, waar ik als een wanhopige op en neer wandelde. Terwijl de raadsheer zich bij de paarden bezig hield, stond de koerier dicht bij mij aan het venster; na angstvallig rond te hebben gezien, zeide hij mij zacht: „Fedor Carlowitsch, (zoo noemde men mij gewoonlijk in het Russisch) wij gaan niet naar St. Petersburg, maar veel verder."

— Waarheen dan ?

— Naar Tobolsk...!

Hoe trof mij dit woord. Ik meende van ontzetting achterover te vallen. De koerier hield me staande en ging op zachten toon voort. „Kunt gij Russisch lezen."

— Ja...!

— Welnu, lees dan dit paspoort!

Ik las: Op last van zijne keizerlijke Majesteit, paspoort van Mittau naar Tobolsk, afgegeven aan den raadsheer van het Hof, Schtekatichin, iemand geleidende (dat is Russische stijl) voor Staatszaken, vergezeld van een koerier van den Senaat." Hoe kookte het op dat oogenblik in mijn binnenste. „Ik zou u dat wel te Mittau gezegd hebben, voegde de koerier erbij, maar wij werden te veel gadegeslagen en bovendien gij hadt het zoo druk met uw huisgezin: er heerschte zooveel droefheid, en de mededeeling zou uwe smart nog verhoogd hebben." Ik dankte den man al stamelende. Hij verzocht mij den raadsheer niets te laten blijken, dat hij mij het doel mijner

Sluiten