Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarop ik ze maar al te natuurlijk in beeld had gebracht. Ik was er inwendig van overtuigd, dat hij mij naar Kamsehatka zou zenden, nog zes duizend wersten van Irkutsk verwijderd, en gaf mijne overtuiging niet onverholen aan den raadsheer te kennen, doch deze zwoer bij alle beelden der heiligen, dat hij mij niet verder dan Tobolsk zoude brengen. Daarop deed ik hem verstaan, dat hij ongelijk had zoo beslist zijne bewering vol te houden, dewijl hij zonder twijfel drager was van een verzegeld bevel des gouverneurs, van een bevel, waarvan hij maar al te wel den inhoud gissen kon. Nu bekende hij, dat hij inderdaad een gesloten brief bij zich droeg, doch hij gaf mij te verstaan, dat hij dit schrijven zelf opgesteld had en voegde er bij, dat men niet gewoon was aldus de reis der ballingen te onderbreken ; dat hij, ingeval ik naar Irkutzk vertrekken moest, ook order zoude ontvangen hebben mij daarheen te leiden, zooals dit reeds meermalen geschied was. Bovendien reikte mijn paspoort niet verder dan tot Tobolsk, eene reden temeer tot mijn geruststelling.

„Waarom kunt gij toch veronderstellen, sprak hij na een oogenblik van stilzwijgen, dat de keizer de barbaarschheid zoude hebben zijne bevelen te verdeelen, om de gevangenen te kwellen en hun op iedere afstand een nieuwe marteling aan te doen. Hij kan zoo niet handelen „daarvoor is hij te menschelijk." Kan het u verwonderen, dat ik na zooveel beloften en opmerkingen werkelijk dacht, dat ik naar Tobolsk zoude gaan. Ach, hoe blindelings vertrouwde ik op zulke vage beschouwingen. Ik was niet ongelijk aan een ongelukkigen schipbreukeling, die op een wrak zijn behoud zoekt. Het vervolg zal duidelijk doen zien, dat ik ondanks de hoop, die ik koesterde, niet buiten gevaar was.

Zooals ik reeds hooger gezegd heb, deed de raadsheer al het mogelijke om mij gerust te stellen, daarom zocht hij in zijne verbeelding alle anecdoten op, die dienstig konden zijn voor zijne inzichten. De volgende wekte mijne aandacht op door het troostende beeld, dat zij voorspiegelde. „Ik leidde, het is ongeveer een jaar geleden zeide hij, eene vrouw naar Siberië; zij was bijna Kazan genaderd, toen een tweede koerier haar inhaalde en haar aankondigde, dat zij gratie had gekregen en

G

Sluiten