Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ook ik met aandrang om eenige tijding van mijne familie verzoeken, zonder in werkelijkheid op de hoogte te komen van hun toestand ? Zal ik mij ook zoo blindelings laten misleiden ? Reeds kan ik, zooals hij zeggen: „Waar zijt gij, dierbare echtgenoote, waar zijt gij, mijne teergeliefde kinderen ? Woont gij te Reval, te Riga of te St. Petersburg ?" Nooit, nooit werd ik eene zoo levendigen en smartelijken indruk gewaar. Het beeld van dezen grijsaard stond mij voor oogen tot bij mijn ontwaken.» Niets bedroeft een ongelukkige meer dan het schouwspel eener krankheid, die kan voortspruiten uit de gevolgen zijner eigen kwalen.

Ik was nog niet van mijne ontsteltenis bekomen, toen het rijtuig tot het vertrek gereed stond. Weenende steeg ik in den wragen en — ik legde een geldstuk in de hand van den armen grijsaard. Zeker, zulks was niet om hem te troosten: een man, die sedert eene scheiding van vijf en dertig jaren nog aan vrouw en kinderen dacht, kon geen hart hebben, hetwelk in zijne kwrellingen door geld kon opgebeurd worden; daarom ook was hij geheel onverschillig voor de gift, die hij van mij ontving en bedankte er mij ternauwernood voor. Deze onverschilligheid deed mij weder pijnlijk aan, doch vermeerderde de goede gedachte, die ik van den eerbiedwaardigen grijsaard had opgevat. Wij vertrokken. Ik verborg mijn aangezicht in mijne handen. Van tijd tot tijd barstte ik in snikken uit. Mijne geleiders, die niet konden begrijpen, waarom ik mij weder aan zooveel droefgeestigheid overgaf, ondervroegen mij nopens mijne smart en waarom ik in de herberg niets gegeten had. Ik antwoordde hun niets; zij met hun ijskoud hart zouden mij toch niet begrepen hebben en wellicht zou ik nog de smart hebben verduurd, dat zij mijne gevoeligheid in het belachelijke trokken.

Deze gebeurtenis was mijn welkomstgroet in Siberië. Inwendig verscheurd door deze droevige, sombere gedachten, kwam ik aan bet laatste station vóór Tobolsk. De beide rivieren, de Irkick en de Tobol, hadden al het land eenige wersten ver onder water gezet. Wij waren verplicht ons rijtuig ter plaatse te laten staan, al onze goederen in een bootje te stapelen en het overige der reis over water te maken. De lucht was druk-

Sluiten