Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

man, die er warmpjes bijzat. Er heerschte in zijn huis eene zekere weelde, doch hij scheen mij geen man van goeden smaak. Ik zag dit vooral aan de schilderstukken, die de wanden zijner kamers versierden.

Juda Nikitisch, assessor bij de tweede rechtbank. Zijne zuster had de goedheid gehad mij een aanbevelingsbrief voor haar broeder ter hand te stellen. De man was zeer alledaagsch in zijne opvattingen en weinig ontwikkeld.

Een tweede assessor overtrof den eerste in onbeholpenheid.

De secretaris van deze rechtbank was een goed en eerbiedwaardig grijsaard, die een groot denkbeeld scheen te hebben van zijne kennis in zaken; hij was de eenige in de geheele stad, die buitenlandsche bladen ontving.

Een onkundige heelmeester. Bij afwezigheid van den eersten geneesheer der stad was ik verplicht de zorg voor mijne gezondheid aan zijne onbekwame handen toe te vertrouwen.

De belangrijkste persoon van alle beschaafde lui, die ik te Kurgan ontmoette, was ongetwijfeld de Pool Iwan Sokoloff. Deze vreemdeling bezat eertijds uitgestrekte gronden aan de nieuwe Pruisische grenzen. Hij had zich nooit in politieke zaken gestoken. Een zijner vrienden, die eene drukke, doch verdachte correspondentie hield, had voor meerdere veiligheid zijne brieven laten richten aan het adres van Sokoloff. De eerste op deze wijze verzonden brief werd onderschept. Sokoloff wist er niets van, omdat men hem niet verwittigd had van de kunstgreep. Op zekeren dag, toen hij op het buitenverblijf bij een zijner vrienden dineerde, bood zich een officier aan en toonde hem het bevel tot zijne gevangenneming met die van verscheidene andere personen schuldig of onschuldig. Tevergeefs kwam Sokoloff tegen deze wederrechtelijke aanhouding op, zijne onschuld bewijzende; hij werd met zijne gezellen naar een citadel gevoerd. De zaak kwam voor het gerechtshof te St. Petersburg, waar zij tot balllingschap naar Siberië veroordeeld werden. Sokoloff werd met zijne lotgenooten op een wagen geworpen. De weg, dien hij volgen moest, lag slechts op eenige wersten afstand van zijn landgoederen; hij vroeg verlof voor het laatst zijne familie te mogen bezoeken, zich van linnengoed en kleederen te voorzien enz. Het werd hem geweigerd. Toen moest

Sluiten