Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

r

HOOFDSTUK II.

Afscheid aan de Bewoners van Kurgan.

IBj^pPHelukkig kwamen de toebereidselen voor mijne reis mij ifaKM een weinig verstrooien. Mijn Italiaan kon naar mijn jVhiiTYl zi» niet haastig genoeg vooruit. Ik gaf hem slechts

den tijd om ordeloos mijne koffers te pakken; vervolgens haastte ik mij om mijne innige erkentelijkheid te betuigen aan de goede inwoners van Kurgan. Zij ontvingen vol deelneming mijne dankbetuigingen en afscheidsgroeten.

Toen ik tehuis kwam vond ik er den ongelukkigen Sokoloff. Hij wandelde als een waanzinnige mijne kamer rond. Ik herinnerde mij, wat wij elkander den vorigen avond gezegd hadden, dat, indien een onzer zijne vrijheid herkreeg, de andere waarlijk diep ongelukkig was. In die ure konden wij niet bevroeden, dat die scheiding zoo spoedig zou zijn.

Om den ongelukkigen vriend gerust te stellen, en zijne droefheid een weinig te matigen, trachtte ik hem iets te geven, wat hem zeer aangenaam kon zijn: ik bood hem mijn geweer, mijn jachtgereedschap en geheel mijn voorraad aan. Hij nam het geschenk zonder een woord te spreken, aan. Ik verzocht hem mij zijne brieven voor zijne familie ter hand te stellen, hem verzekerende, dat ik het als een heilige plicht zou beschouwen, die onverwijld aan hun adres te bezorgen; doch hij stemde er niet in toe. Zijne nauwgezetheid van geweten kantte zich tegen mijn vriendelijk aanbod, dewijl het hem verboden was brieven te verzenden. Helaas, hoe weinig navolgers vond

13

L

Sluiten