Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Veel bouwstoffen tot de kennis van land en volk zijn al door ambtenaren en officieren geleverd, maar nog altijd gaat in Indië te veel goed geordende kennis voor de wetenschap verloren. Hoe hierin verbetering is na te streven, kan tans niet worden uiteengezet.

Na het onderzoek moet de beschrijving volgen. Welke eisen zijn daaraan te stellen?

Twintig jaar geleden zijn hierover treffend juiste dingen gezegd door Fkaxcis Galton, de anthropoloog en ethnoloog, in een diskussie in het Londens Aardrijkskundig Genootschap. „De kunst der geografie," zeide hij o. a., „is, een levendige en doorwerkte beschrijving te geven van de belangrikste karaktertrekken van bepaalde gebieden. Deze kunst van het geven ener levendige beschrijving is buitengewoon zeldzaam. Het is ongelofelijk, zoo zwak als de gewone taal is in het weergeven van zichtbare dingen. AVie kan een gelaat in deze zaal beschrijven, zodanig, dat een ander, die het nooit gezien heeft, het herkent als hij het ziet? Dezelfde opmerking geldt voor landstreken.

In de laatste jaren zijn een aantal monografieën verschenen, waaraan Galton* vreugde beleefd kan hebben. Levendigheid en kracht van voorstelling blijkt vooral te bereiken, door de kontrasten tussen aangrenzende gebieden, die ook de aard hunner wisselwerking bepalen, sterk te doen uitkomen. Aan kontrasten is de Archipel bizonder rijk, zelfs waar men ze niet zou zoeken. AVie, om één voorbeeld te noemen, van Java oversteekt naar Madoera, dat een voortzetting der Oost-Javaansche heuvelrijen vormt, vindt een geheel eigen landschapsbeeld. Madoera s heuvelland is een land van zachte tinten en zachte lijnen, met hier en daar een scherpe, witte kalkspits ter afwisseling. Het eentonige djatiwoud, dat in

Sluiten