is toegevoegd aan uw favorieten.

De nieuwe methoden in de mechanica der hemellichamen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ringen te kunnen scheiden van de ware, de eigenbewegingen, die ons thans het belangrijkste resultaat toeschijnen.

Evenzoo werden de eerste Durchmusterungen (volledige sters-catalogussen) , de eerste nauwkeurige hemelkaarten , vervaardigd met het doel om het zoeken naar, en het identifiëeren van kleine planeten te vergemakkelijken. Zelfs het zoeken naar de parallax der vaste sterren is oorspronkelijk ondernomen, niet met de bepaling van den afstand der vaste sterren als hoofddoel, maar om als bewijs te dienen voor de beweging der aarde, als criterium tusschen het Copernicaansche en het Ptolemaeische planetenstelsel. De helderheid der vaste sterren, als zijnde niet van direct belang voor de planeten-astronomie, werd verwaarloosd, en nog tegenwoordig is de photometrie, vergeleken met de meeste andere onderdeelen der sterrenkunde , zeer achterlijk. De stellair-astronomie ondervindt hiervan dagelijks de nadeelige gevolgen.

Dit alles is in de laatste kwart eeuw zeer veranderd. De naaste aanleiding tot het meer op den voorgrond treden van de vaste sterren als object van wetenschappelijken arbeid om haar zelfs wil is wel geweest de vrij plotselinge, buitengewone uitbreiding der mogelijkheid van onderzoek door de ontdekking der photographie en der spectroscopie. De nieuwe arbeidsmethoden, de door de photographie vertien-, verhonderdvoudigde capaciteit der instrumenten, vroegen om nieuwe objecten. Maar dit is slechts de uiterlijke aanleiding. De eigenlijke grond ligt, geloof ik, dieper.

De overtuiging begon door te dringen, dat de tijd gekomen was om naast het planeten-stelsel het grootere stelsel der vaste sterren binnen het raam der wetenschap