Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

«een letsel zullen ondervinden, mits zij zicli onthouden van het gebruik der „verboden", der .,besmette" spijze, zoo zou omgekeerd de onthouding van profaan voedsel geen voorbereiding tot de gemeenschap met liet bovennatuurlijke mogen heeten. wanneer die gemeenschap niet een opname in zich zeiven van dat bovennatuurlijke was.

Wanneer wij dus. zonder voorloopig in te gaan op onderscheiding van de wijzen, waarop liet bovennatuurlijke gedacht wordt, liet vasten hebben leeren kennen als onthouding bi van heilige bi van profane spijs, dan berust het verschil van dit tweeërlei vasten op de verschillende houding van den mensch tegenover het bovennatuurlijke. Hij kan de éénheid daarmede of rveezen en dus vermijden, of begeeren en daarom zoeken.

Om met het eerste te beginnen: wie de werking of aanwezigheid van het bovennatuurlijke in zijn onmiddellijke nabijheid weet en een innig contact daarmede wenscht te ontgaan, onthoudt zieli natuurlijk van het voedsel, waarvan hij weet, dat het onder den „ban van het bovennatuurlijke staat, en gebruikt dan zoo mogelijk profane spijs van elders. Zoo deden, gelijk wij zagen, de nabestaanden na een sterfgeval. Wanneer heilige personen, zooals de priester en priesteres van Artemis Hynmia, of lieden, die heilige dingen hebben aangeraakt, hun voedsel niet met eigen handen mogen aanraken, dan is het hun toegediende profaan voedsel, dat door aanraking „geheiligd" zou worden en daardoor geest van dat bovennatuurlijke in den gebruiker zou brengen, wat gevaarlijk geacht en daarom niet gewenscht wordt. Wanneer in Timor iemand, die taboe is, als een kind gevoed wordt, dan gebruikt die persoon spijs, welke niet taboe is, ook al weer uit vrees voor opname van het bovennatuurlijke, want „persons taboo cannot take food into their hands without „infecting it and rendering it unfit for consumption. Daarom „the Kaniagmut mother must be fed

Sluiten