Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in den heiligen toestand bracht, gelijk die voorheen gedacht werd.

I>e wijziging in beteekenis. die hier het vasten ondergaat, is trouwens zeer goed verklaarbaar. Lag aan het oude begrip der heiligheid de gedachte ten grondslag, dat Jahwe zich op natuurlijke wijze te midden der zijnen beweegt (wat niet wegneemt, dat hij van den aanvang af een geestelijk karakter heeft gedragen), bij den geleidelijken groei van den Israëlietischen stamgodsdienst tot volksgodsdienst werd Jahwe van bondsgod volksgod, bij welke wijziging hij zijn natuurlijk karakter ging verliezen en van een gedurig op aarde onder de zijnen verkeerenden god meer een heinelsch wezen werd, dat steeds zeldzamer uil zijn verhevenheid neerdaalde te midden der hem vereerende Israëlieten. En waar de transcendentie van Jahwe meer duidelijk aan den dag begon te treden, verloor ook het vasten zijn oude beteekenis om in anderen vorm voort te leven. Nu had het geen zin meer, slechts dan te vasten, wanneer men in persoonlijk natuurlijk verkeer met Jahwe zou treden, want die mogelijkheid was zoo goed als niet meer denkbaar. Doch gelijk het vasten van ouds Jahwe had gegolden en dus een hem welgevallige daad moest zijn, zoo bleef het ook nu als zoodanig in stand. Wanneer men zijn toorn had te duchten, het vasten was een beproefd heilzaam middel zijn gramschap te stillen. Achab heeft niet gehandeld naar den wil van zijn god. Elia kondigt hem zijn straf aan. Maar Achab, die weet, dat Jahwe niet met zich laat spotten en zijne bedrijgingen zeker zal ten uitvoer brengen. hij weet ook, dat .Jahwe een barmhartig god, en welk bet middel is ter zijner verzoening. Onvoorwaardelijke onderwerping, alleen hiervan kan hij afwending van het strafgericht hopen. En gelijk eertijds gevast werd met het oog op de persoonlijke aanwezigheid van Jahwe, zoo werd door Achal) van dienzelfden ouden vorm gebruik gemaakt om Jahwe zijn onderwerping en daarmede zijn bede om genade uit te

Sluiten