Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der zaak zelden bekend waren geworden, of naar een bepaalde school of nationaliteit, maar in volgorde van overlijden zullen de reeds gestorven schilders achtereenvolgens in het SchilderJboeck een plaats vinden.

De vraag is nu, of dit ook met de feitelijke rangschikking overeenstemt; m. a. w.: is deze methode consequent doorgevoerd; óók wanneer wij haar toetsen aan latere vondsten? En met een weinig goeden wil (in aanmerking genomen de moeilijkheid, van sedert lang overleden personen het sterfjaar te weten te komen) kan men daarop bevestigend antwoorden.

Wanneer de gebroeders van Eyck, naar de destijds geldende begrippen, als de stamvaders der Nederdietsche schilderschool behandeld zijn, heeft van Mander wel eenige moeite de alleroudste schilders, van welke de jaren van overlijden voor hem onnaspeurbaar bleken, te rangschikken en plaatst hij dus op ! gezag van Vasari de leerlingen der van Eyck's, Rogier van

Brugge en van der Goes, direct achter hunne meesters; wel

voegt hij dan daarachter een twintigtal schilders uit' gansch verschillende tijden bij elkaar, wier naam hij waarschijnlijk wel eens gehoord of van wie hij wel een schilderstuk gezien heeft zonder er verder weg mee te weten; — wel heeft hij dan nog eenige strubbeling met de oud-Hollandsche schilders Ouwater, Geertgen van St. Jans en Bouts, maar dan komt hij in rustiger vaarwater en de jaarcijfers, die hij ons weet te geven, volgen elkaar regelmatig in klimmende reeks op. Alleen Dürer komt een jaar te laat in de rij, Jan Vermeyen ettelijke jaren te vroeg, evenals Jeroon Koek en Key; Heemskerck weer te laat, en als Hubrecht Goltzius met den op hem volgenden Vlerick ruilt, Lucas de Heere een plaats of wat naar achteren opschuift, ook Christoffel Schwartz in dezelfde richting wat opschikt en dan zijn nieuwe buren (de gebroeders Mostart en Hendrik van Steenwijk) een hooger nummer betrekken laat, dan zou werkelijk de methode onberispelijk zijn volgehouden. Van Mander erkent echter ook zelf, zooals we zien zullen, dat de goede volgorde wel eens verstoord is, doordat hij soms op berichten wachten moest. Bleven deze uit, dan besloot hij niet langer te wachten en den

Sluiten