Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

MGR. DR. SCHAEPMAN ALS PRIESTER

DOOR PROF. MAG. J. V. DE GROOT O. P.

Waarde Genooten en Gasten,

De herinnering aan Mgr. Dr. Schaepman zweeft over onze vergadering als een wolk van weemoed. Maar door de wolk speelt gloed, waarin wij, — Gode zij dank voor het geloof aan de onsterfelijkheid! — niet een allerlaatste naschemering van het weggezonken licht bespeuren: neen, wij zien het sprankelen van een beter morgenrood.

Gij verwacht van mij een schets van den grooten overledene, beschouwd als priester. Een schets is een veel bescheidener werk dan een volledig beeld. Toch gevoel ik diep, hoezeer uwe welwillendheid mij zal noodig zijn.

Het priesterschap, naar de roomsch-katholieke leer, is eene roeping, waarvan wijzen als de kerkvader Joannes Chrysostomus en asceten als Thomas van Kempen in zijn Navolging van Christus ons de ontzaglijke verantwoordelijkheid hebben geschilderd. Het is een levensideaal, door niemand ooit ten volle bereikt, doch waarvan voortreffelijke bedienaren der Kerk de onuitputtelijke schoonheid op veelzijdige wijze in hun daden poogden uit te drukken. Om daarna voldaan te zijn over hun levensarbeid? Volstrekt niet. Wel, om bij Christus, hun Meester, deze belijdenis van ootmoed te doen: Wij zijn onnutte dienstknechten; hetgeen wij schuldig waren te doen, hebben \wij' gedaan. .

Mgr Schaepman droeg deze waarheden in het diepst van zijn gemoed. Men zegt, dat hij, als kind, getrokken werd naar onze oorlogsvloot. Werd de jeugdige verbeelding door den ruimen gezichteinder aangelokt? door den breeden lichtstroom over de tuimelende golven? door het krachtig leven onzer zeehelden? — Physieke en ethische invloeden mogen zijn geest in een andere richting hebben geleid; dit staat vast, dat de lange jaren van voorbereiding tot het priesterlijk leven, hem allen tijd schonken, om te wikken en te wegen, en dat hij

Sluiten