Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van denzelfden dag met zijn gebroken lichaam, zijn eerste en laatste bezoek aan het graf van den eersten Paus; en als hij steunt en kreunt in benauwdheden en pijnen is het de zegen van den JI. Vader die hem stut en sterkt; en als hij zijn laatste vermaning met zijn laatste zegen aan zijne leerlingen geeft, maant hij hen liefde te hebben voor de Kerk en voor den Paus en te strijden voor beiden, immer en altoos.

't Is niet noodig, B. Chr. hier uit deze daden in zijn ziekte en sterven nog te besluiten tot de liefde voor Kerk en Paus van den Doctor, gedurende zijn leven hier op aard. De levensbaan van den Roomschen Doctor loopt tusschen twee mijlpalen, waarvan de eerste en de laatste zijn gekleurd met wit en geel, beschilderd met de kleuren van den Paus. Zijn eerste lied was op den Paus. En zijn laatste? — Als vóór oenige maanden, in de plechtige vereenigde zitting der Staten-Generaal, de hooge draagster der wereldlijke macht, zijn dierbare Koningin, haar koninklijk woord zal spreken, staat hij daar voor het eerst en voor het laatst, in vol ornaat van Rome, maar ook met de eereteekens der wereldlijke grootheid op de borst, en dan is het mij of ik hem na het driewerf herhaald: leve de Koningin, met zijn stentorstem het fiere woord van Paulus roepen hoor: Civis Romanus sum. Ik ben Nederlander, maar Roomsch.

Misschien heb ik reeds meer gesproken dan u lief was, omdat ik niet anders sprak dan wat elk van u nog beter weet dan ik. 't Kan zijn; maar vergeeft het aan een tijdgenoot die heel zijn leven in den Roomschen gloed van Mgr. Schaepman geleefd heeft en nu die glans verdwenen is, nog eens zoo gaarne den gloed ervan wil voelen in zijn ziel.

Maar duld, dat ik hierbij voeg een woord tot besluit. Een woord voor u en voor mij.

Voor eenige dagen werd in een nabijgelegen kerk, bij een plechtig Requiem, door vrienden en vereerders van den Doctor hem bezorgd, met groote welsprekendheid gezegd: „Als dan ieder Nederlander, van welke geloofs- of geestesrichting ook getreurd heeft bij het ten grave dalen van zulk een belijder des geloofs, dan blijkt daaruit toch wel — niet waar M. Chr. ? — dat de openbare belijdenis van Paus en Kerk aan te hangen, waarlijk niet verlaagt, ook niet in de oogen van andersdenkenden. Dit woord is innig waar.

Sluiten