Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een of ander heilig beginsel, in gedwongen (en vaak zwaren) arbeid de jaren te zien voorbijkruipen?

De achterstelling bij de vrije Kinderen Israëls komt hierin — en voorts in elke andere zaak bij vernieuwing — uit. Zoo herinner ik mij een geval, dat mijn neef Eliphelet mij bij onze laatste ontmoeting mededeelde. Hij is een der oudsten in de poorten zijner stad en heeft daar voor eenigen tijd eens de oplossing bijgewoond van een ernstig verschil van meening tusschen zijn mederechters. Zij moesten namelijk uitspraak doen naar aanleiding van een

verschrikkelijk ongeluk:

Zekere Ngotliniël had een uitermate woesten stier. Herhaaldelijk had daardoor menigeen in groot gevaar verkeerd. Vele malen was Ngothniël dan ook gewaarseliawd; maar het had niet gebaat. Met de zorgeloosheid, die hem eigen is. naar beweerd wordt, bad hij alle waarschuwingen in den wind geslagen, of het ten minste niet verder dan tot goede voornemens gebracht. Xu waren drie personen door het ongure dier aangevallen. Een daarvan, de eenige dochter van Elisjamang was aanstonds doodelijk gewond, en de twee mannen, die de arme kleine Deborah wilden ontzetten, slaagden niet maar stierven kort na de vruchtelooze worsteling aan de bekomen wonden. Eerst daarna gelukte het aan anderen om het woedende ondier meester te worden en behoorlijk verzekerd voor de rechters te sleepen. Aan getuigen, die bewijzen konden dat de stier sints lang als stootig bekend geweest was, ontbrak liet niet. Evenmin aan bewijzen, dat Ngotliniël voldoende gewaarschuwd was geweest, eer het ongeluk plaats vond. De zaak scheen dus wel ernstig maar niet moeilijk. Tei rechterhand stond (of veeleer kromde zich) de arme Elisjamang en riep maar om zijn kinderen. Ter linkerhand was Ngotlmiël zelf, te zeer verslagen en ontzet om zich ook maar eenigermate te verdedigen. Men wist voor het

Sluiten