Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan te pas. Het mocht dan ook een geluk genoemd worden, dat een algeineene kerkvergadering de zaak definitief regelde. Op deze vergadering, die te Potchefstroom gehouden werd en waar nevens de drie genoemde predikanten met hun kerkeraadsleden ook Ds. Louw van Fauresmith en Ds. Hoffmeyer van Colesberg tegenwoordig waren, werden o.a. deze drie gewichtige besluiten genomen:

1. Ds. Postma werd gehandhaafd als predikant van Rustenburg.

2. Het gebruik van de Evangelische Gezangen werd vrij gelaten aan de gemeenten.

3. Geen predikant zou erkend worden, die niet behoorlijk door de Kaapsche Synode gelegitimeerd was.

Zoo was de rust ook in de kerk weergekeerd. Na dien tijd leefden de drie kerkgenootschappen in vrede naast elkander en werkte ieder voor zich aan het heil der hun toevertrouwde kudde.

Vrille! vrede in Transvaal!

Kniel neer.

Nogmaals dank, tien duizendmaal

O lieer!

.la, Uw nooitvolpresen naam,

Loof en dank en prijs ons saam,

(iod is groot in majesteit Halleluja in eeuwigheid!

Sing die vrije Republiek

Een lied!

Uit die hart en met muziek —

En skiet —

Brand die vreugdeskote los,

IV eggo klink in kloof en bos.

.luig nou ouderdom eu jeugd Dis 'u dag, 'u dag van vreugd !

Wij zijn thans genaderd tot het jaar 1871, het jaar, dat Martinus VVessel Pretorius zag aftreden als staatspresident van de Zuidafrikaansche Republiek, en een ander persoon op het 'staatstooneel verschijnen, wiens naam we nog nooit hebben hooren noemen: we bedoelen nl. den nieuwen president Thomas Frangois Banjers. Gaan we in het kort het aftreden of liever den val van Pretorius na.

In het jaar 1867, toen de vrede op politiek en kerkelijk gebied geteekend en de rust in de Republiek was weergekeerd, had een

Sluiten