Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Driemanschap, bestaande uit de heeren Paul Kruger, Piet Joubert en Martinus Pretorius. De voorloopige regeering zou haar zetel nemen te Heidelberg, een stadje niet ver van de grenzen van Natal, waar men gelegenheid zou hebben den toegang tot het land te bewaken; want ook toen, evenals in het vorige jaar, werd van die zijde een inval verwacht. Met een plechtige godsdienstoefening werd de vergadering te Paardekraal gesloten. En wanneer ieder der aanwezige strijdbare mannen een steen had aangedragen om daaruit een monument te vormen, dat ten eeuwigen dage het nakroost zou herinneren aan den duren eed, hier gezworen, beklom Ds. van Warmelo het gestoelte en sprak de trouwe strijders,

gereed om de vierkleur te gaan verdedigen, voor het laatst in gloedvolle woorden toe ... Een heerlijk oogenblik!... »Ik wenschte de stift van een Rembrandt te kunnen hanteeren," — zegt Dr. Jorissen — »om een teekening te geven van die bonte menigte, grijsaards met vrouwen en kinderen, hier en daar op een kampstoel, maar meest op den grond uitgestrekt, tegen de glooiing op, aan de oostzijde van het tegenwoordige monument op Paardekraal. Op den bovensten rand breidde zich een kleine vlakte uit. Daar stonden de tenten der voormannen.

Van boven af had men het uitzicht Martinus Theunis steyn.

als op een groot amphitheater.

In onregelmatige rijen, naar links en rechts, de duizenden burgers, geduldig wachtende en opziende naar het boven hen op de uiterste punt der kleine bergvlakte opgerichte preekgestoelte. Een kleine tafel met een bijbel, en daaroverheen een lichte tentbeschutting. De mannelijke gestalte van Van Warmelo rees op, een doodelijke stilte legerde zich over allen. Een gebed, een kerklied. Toen stond de prediker op en las iets voor. 't Was een uitnoodiging, door ons drie maanden vroeger aan de predikanten van alle kerken gezonden, hen oproepende om het volk in de moeilijke worsteling, die aanstaande was, bij te staan. Van Warmelo zwaaide die gedrukte uitnoodiging heen en weder,

1) Dr. Jorissen. Herinneringen uit Zuid-Afrika.

Sluiten