Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drijven, veeleischend tegenover de verpl. en den dokter, en hebben er een pleizier in om medelijden op te wekken en de aandacht op zich te vestigen. Aan den eenen kant zwak van wil, zijn zij toch dikwijls anderzijds hardnekkig in het doorzetten vim een verlangen. Slim zijn ze bijna altijd, dat nietbegaafden hysterisch worden ziet men betrekkelijk zelden.

Onder de symptomen bekleeden eene eerste plaats de krampen, <sb4 convulsies, voornamelijk bij de ernstige gevallen. Zij treden dan op in den vorm van toevallen, die eene groote gelijkenis hebben met de vroeger beschreven epileptische en daarom hysteroepileptische genoemd worden. Toch zijn er groote verschillen, die het van gewicht is te kennen, vooreerst met het oog op de hulp die in het eene en in het andere geval noodig is, en ten tweede om den toestand juist te beoordeelen. Het verschil ligt, behalve in den aard der krampen, wat alleen een geoefend oog kan onderscheiden, in den duur der aanvallen. Een echt epileptisch toeval duurt in zijn geheel zelden langer dan een minuut of vijf, waarna het bewustzijn terugkeert, een hystero-epileptisch duurt gewoonlijk een kwartier of een half uur, terwijl de bewusteloosheid daarna nog uren blijft voortbestaan, ja soms wel dagen lang kan duren. Verder, hoewel het bewustzijn gestoord is, is het toch niet geheel opgeheven; de patienten weten later wel niet meer wat er met haar gebeurd is, maar op hetoogenblik zelf hebben ze toch wel zooveel macht over hare spieren, dat ze zich maar zelden ernstige verwondingen toebrengen; het bekende op de tong bijten, dat echte epileptici zoo vaak doen, waardoor bloederig speeksel („schuim" zegt men) op de lippen komt, komt bij hystero-epileptische toevallen zoo goed als niet voor. Een volkomen zeker, onbedriegelijk verschil ligt in de reactie der pupillen. We weten dat bij een gezond mensch een sterk in het oog vallend licht de pupillen doet vernauwen, terwijl ze weder wijder worden bij het verwijderen van het licht. Gedurende een echt epileptisch toeval nu is deze reactie geheel opgeheven, tegelijkertijd met de gevoeligheid van de cornea. Raakt men de cornea met den vinger aan, dan knipt de patiënt niet met de oogleden. Gedurende een hystero-epileptisch toeval echter blijven beide reflexen bestaan.

Tegenover de convulsies staan de verlammingen. Alle paralysen na een schrik ontstaan zijn hysterische verlammingen, d. w. z. het zijn verlammingen van den wil. De zenuwen noch de spieren mankeeren iets, ook in de geleiding scheelt het niet, maar de patienten hebben de heerschappij van den wil over de spiergroepen in kwestie verloren. Zij zouden het quasi-verlamde

been wel kunnen bewegen als zij maar wilden, maar zij

kunnen niet willen. Dat dit zoo is blijkt uit verschillende feiten, o.a. daaruit dat bij sommige patienten de arm verlamd is voor

Sluiten