is toegevoegd aan uw favorieten.

Handboek der ziekenverpleging

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze te moeten gebruiken, deel ik hier even mede hoe ze gesteriliseerd kunnen worden. Nieuwe fijne sponsjes worden eerst flink met een houten hamer geklopt om het zand dat er in samengebald zit te vermorzelen; daarna worden ze gedurende eeruimen tijd in water uitgewasschen en uitgeknepen, dan hetzelfde in sodaoplossing gedaan. Hebben ze een poos in de soda rroWen rinn wordt deze weder in warm

water verwijderd, en ten slotte de sponsjes in 5 % carbol gelegd, die dagelijks ververscht wordt tot ze helder blijft. Het ingewikkelde van deze voorzorgen maakt het noodig er altijd een geruimen voorraad van voorhanden te hebben.

Ook het maken van Tupfers van watten met gaas er om (flg. 142) vordert veel tijd die beter besteed kan worden; daarenboven zuigen ze lang zoo snel niet het vocht op als de eenvoudige propjes watten, die ook overigens aan

alle eischen voldoen.

Flg. 142 Tupfer.

Bij operaties op slijmvliezen, bijv. in den mond, van de oogen 394 (behalve dat van de vagina) mag geen sublimaat gebruikt worden, men make dan boorwatertampons. Ook voor het buikvlies zijn de antiseptica niet wenschelijk, zoodat men bij eene laparotomie altijd twee soorten tampons bij de hand moet hebben: de gewone sublimaattampons voor het begin en het eind van do operatie, en tampons uitgeknepen in warme gesteriliseerde physiologische keukenzoutoplossing (zie 39) zoolang het peritoneum geopend is.

Na de operatie volgt het reinigen van den patiënt en het verband leggen. Bij het reinigen zorge men steeds niet naar de wond toe, maar 'straalsgewijs van de wond af te wrijven; mocht er bloed of etter onder den patiënt geloopen zijn, dan verwijdert men dit het gemakkelijkst door hem op zijne zijde

te rollen. , ±

Begint de patiënt uit de narcose bij te komen, dan treedt dikwijls braakneiging op, in den regel reeds op de operatietafel, andere malen pas nadat hij reeds te bed gebracht is. Wanneer tijdens dat braken het bewustzijn nog niet geheel teruggekeerd is, kan het gevaarlijk zijn: de mogelijkheid bestaat dan namelijk dat het naar boven gebrachte in de keelholte blijft zitten, en bij de eerstvolgende ademhaling in de bronchiön gezogen wordt. Indien men het hoofd met het bovenlijf geheel op zijde drukt, is dit gevaar minder groot. Overigens verwijs ik hierbij naar het gezegde in Hoofdstuk II § 2 van deze afdeeling bij 297.