is toegevoegd aan uw favorieten.

De mensch in den IJstijd in Europa en de ontwikkeling zijner beschaving tot aan het einde van den Steentijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moesten zij nog altijd de gelofte eener volstrekte kuischheid afleggen, wier overtreding met een gruwelijken dood gestraft werd. Het vuur, dat in den tempel van Vesta — die als herinnering aan de tenten en hutten van den vroegeren zwerftijd een cirkelvormigen bouw had — het gansche jaar door onafgebroken had gebrand, werd nog altijd op den isten Maart uitgedoofd, en als in den oertijd door de vestaalsche maagden met het heilige wrijfhout weêr aangestoken. Op dezelfde wijze, als in de rondtrekkende legerscharen de vuurdienst was geregeld, zoo was dit ook met den bruggenbouw het geval, die aan de pontifices was toevertrouwd. Uit de pontifices is met der tijd het opperste priester-collegium der Romeinen voortgekomen, zoodat nog heden de hoogste bisschop der katholieke kerk, de Paus te Rome, zich als opperste bruggenbouwer pontifex maximus noemt. Dit collegium der oud-romeinsche bruggenbouwers had men daarom priesterlijke functies opgedragen, omdat men het noodig achtte den in den stroom wonenden geest — die later als riviergod verpersoonlijkt werd — door offers jegens hen, die de brug overgingen, weder gunstig te stemmen; want wegens de gewelddaad, jegens hem begaan, door hem met het bouwen der brug te bedwingen, zou hij eens wraak kunnen gaan nemen, en men wilde dit met alle macht verhinderen. Door menschenoffers trachtte men den geest gunstig te stemmen. Daartoe werden in de eerste plaats zieken en zij, die den tocht niet konden vervolgen, bij de Romeinen in later tijd vooral ook grijsaards, door de vestaalsche maagden eenvoudigweg van de brug geworpen en verdronken; dit was tevens de eenvoudigste manier, om zich van onnutte eters te bevrijden. In later tijd geschiedde het offer nog slechts op zinnebeeldige wijze, door een van biezen vervaardigde pop als menschelijk offer voor te stellen.

Wanneer men op een vijandelijken tegenstand stiet en het tot een gevecht kwam, vormde men een versperring van wagens, waarbinnen de vrouwen en kinderen zich verschansten en door toejuiching, dikwijls ook met de wapens in de hand, aan den strijd deelnamen. Als men overwon,