Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nachher von anderen Individuen, welche dem ersten Manne glichen. So bezeichnete, was zuerst nur ein einziges Individuuin bedeutete, mit der Zeit eine grosse Anzahl Individuen, u. s. w.".

Max Muller heeft dan ook te vaak op de „Kinderstubenpsycbologie" afgegeven, — en wel op dezen grond, dat het ontstaan van de kindertaal volstrekt niet analoog kan geacht worden met do wijze, waarop de taal bij de eerste taalgebruikers ontstaan is, — om hem nu tot den varier der onzinnige leer te maken, „dat ieders taal het product is van eigen leven". Op bl. 473 komt hij dan ook nog eens op dit onderwep terug.

„Die Beobachtung, wie Kinder zu sprechen und zu denken anfangen, zeigt uns, dass sie plötzlich mit fertigen Worten, man könnte sagen, mit fertigen terra cotta beginnen .... Eine Person wird dem Kinde als „Mutter", eine andere als „ Vater", bezeichnet, und diese Namen haften unter den ersten und dauerndsten Eindrücken im Gedachtnisse. Jeder dieser Ausdrücke ist, wie wir wissen Jahrtausende alt und hat eine lange Geschichte hinter sich.

Er is zeker niet meer noodig om te bewijzen, dat de man van het nieuwe taalonderwijs zich niet op Max Müller beroepen mag, en dat deze grootmeester de taal evenmin kent als mijne, uwe, zijne taal, maar als „onze taal", die we als een kostbare erfenis hebben te waardeeren, te bewaren en als het kan uit te breiden, om haar op onze beurt weer aan een nieuw geslacht over te dragen.

De taal, die de leerlingen uit hun milieu meebrengen, aan die „Gemeinsprache" in haar beste uitingen te toetsen en daardoor tot een hooger peil te voeren, dat is de taak van lager en verder taalonderwijs. Dat we daarbij niet kinder-

Sluiten