Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aan liet einde mijner taak gekomen, wil ik wel bekennen, dat het mij niet aangenaam is geweest, mij zoo vierkant te moeten stellen tegenover denkbeelden, die mijn collega De Raaf jarenlang met warmte en overtuiging heeft bepleit. Gaarne erken ik openlijk, dat hij een der voornaanisten is geweest, die in de Nederlandsche onderwijzerswereld den lust tot paedagogisch-psychologisch nadenken hebben gewekt en gaande gehouden. Moge bij dat, rekening houdende met de verblijdende ontwikkeling der wetenschap, waaraan hij zijn leven heeft gewijd, met rijken zegen blijven doen. En waar ik voor de rechten der ervaring ben opgekomen, daar beroepe geen vakgenoot zich op mij, als hij aan de psychologie de verschuldigde belangstelling zou willen weigeren. Deze wetenschap moet ons de oogen openen en open blijven houden voor de verschijnselen van het kinderleven. Alleen is mijn verzet gekeerd tegen het door speculatie optrekken van een paedagogisch systeem op deze jonge wetenschap. Dat brengt onze lagere onderwijzers slechts op dwaalwegen en veroorzaakt niets dan oponthoud. Niemand minder dan de groote psycholoog Wundt heeft met stelligheid ontkend, dat de paedagogiek toegepaste psychologie zou kunnen zijn, op de wijze als de „physikalische und chemische ïechnik" op de natuurwetenschappen berusten. En rondweg verklaart hij: „Jedenfalls verdankt die Padagogik im algemeinen der prac„tischen Erfahrung des Unterrichts ungleich mehr psychologische Anregungen als der wissenschaftlichen Psychologie." Dit wordt in den laatsten tijd weieens vergeten; er zijn er, die soms den indruk maken, alsof zij hunne school of klasse als proefstations voor de uitkomsten hunner deducties beschouwen. Ilun vooral roep ik toe: Veracht de wetenschap en het vernuft niet, maar luistert in de eerste plaats naar de lessen der practijk!

Sluiten