Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dóór is hij geregeld aan het werk gegaan en, na bitter lijden, in Juli '71 in kennis gekomen met den heer G. L. Funke, die in alle opzichten voor Dekker een weldoener is geweest, een edel mensch.

De historie van de 2de Multatuli-commissie in '70, met van Gennep, Kern, Stieltjes, van Iterson en Wertheim, A. C., en al de ellende daaraan verbonden slaan we nu maar over. Funke wist met hem om te gaan. —

Tine was ver en de innigheid van hun leven was verbroken. Mimi is toen feitelijk zijne vrouw geworden, geweest ten minste. Wel volgde Tine zijn leven nog, maar ze stond er buiten, haar leven was haar leven, en niet meer het zijne. Hij leefde met Mimi. Toch zond hij haar in zijne goede dagen nog wel geld, zoo nu en dan, en kwamen de kinderen nog wel eens bij hem, o. a. Eduard in '72 geruimen tijd te Wiesbaden. Daar heeft Eduard toen verscheidene brieven van Potgieter aan Tine verbrand, en dat is heel jammer. Eduard kwam toen uit Londen en was op reis naar Venetië. Maar thuis was ook hij er niet meer : hij minachtte Mimi en had geene achting meer

Sluiten