Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der ploertige plichtmenschen, die geene hoogere plichten dan dor maatschappelijke kenden. De Martelaar van Natal werd de martelaar van Lebak — en die rol trok hem aan.

De Max Havelaar is de critiek van een buitengewoon begaafd man op dor conventioneel deugdleven; de critiek van iemand, die alle gebreken in zijne landgenooten heeft opgemerkt en het talent heeft ze heel geestig aan de kaak te stellen, zich zeiven droomend als slachtoffer van ploertige alledaagschheid; de critiek van iemand, die het platte ambtenaarsleven en den sjachergeest van niets-dan-kooplui-menschen, opgedirkt met wat deftig schijnende standvooroordeelen en geldaanmatiging weet te pronk te stellen tegen den achtergrond van een arcadisch natuurleven onder helderen blauwen hemel in warmen zonneschijn, blinkend in het heerlijk Insulinde, zich zeiven droomend als naïef arcadiër met meer beschaving en meer ziel dan eenig westerling.

De Max Havelaar is een fonkelend „epigram" — deze qualificatie is van Dekker zelf— een „spiegel onzer vaderlandsche zelfgenoegzaamheid — eene Tulpsche operatie, waarbij

Sluiten