Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vreemde iets eigenaardigs was, dat men vergeven moest vd quelquun qui vient de si loin. Ce sont peut-étre les moeurs de son pays." De son pays !

O God, hoe bitter klonk den vreemde dat woord, want hij had het verstaan, schoon 't gezegd was met gedempte stem.

De son pays! Of er zede noodig was, landsgewoonte, om iemand te doen voelen dat het koud is als-i 'n zoogende moeder ziet!

De son pays! Dat deed hem zéér. Hij was niet van 'n pays. Hij handelde niet naar de gebruiken van n pays! Hij zou 'n zoogende moeder hebben toegedekt, al schreef z'n pays voor haar bloottestellen aan koü.

De son pays!

Neen, hij wès niet van 'n pays! Ik heb gelogen toen 'k zei dat hij 'n Deen was, of 'n Engelschman. Hij was geen Franschman, geen Schot, geen Spanjaard .... hij was 'n mensch , en 'n goed mensch. Dat zult ge zien, als ik den tijd heb om m'n vertelling aftevertellen.

Voor 'k overga tot m'n tweede hoofdstuk, wil 'k wat op-en-neer loopen in m'n kamer om uittevloeken tegen allerlei zeden, gelooven , gods-

Sluiten