Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

botsing van denkbeelden, wier uitslag ons op zoo'n ingrijpende wijze bezig houdt, zal zich niet ontrollen naar dezelfde wijzigingen, als een onzer geregelde veldslagen, door generaals, kapiteins en soldaten met het begin-kommando van Vuur en den slot-wanhoopskreet: Ieder die kan redde zich! Het is een voortgezette, onophoudelijke strijd, die begon in de bosschen voor de primitieve menschen millioenen jaren geleden en die tot nu toe slechts gedeeltelijke overwinningen heeft gebracht; er zal echter een eind-beslissing komen, hetzij door de wederzijdsche vernietiging van alle levenskracht, de terugkeer der menschheid tot den oorspronkelijken chaos, hetzij door de overeenstemming van al die krachten — de gewilde en door den mensch bewuste vervorming in een hooger wezen.

De hedendaagsche sociologie heeft het bestaan van twee strijdende maatschappijen in het licht gesteld. zij vermengen zich met elkander, hier en daar op verschillende wijze verbonden door hen die willen zonder te willen, die vooruitgaan om terug te trekken. Maar als wij de dingen van uit de hoogte bezien zonder rekening te houden met de weifelenden en onverschilligen die het lot doet bewegen, dan is het duidelijk dat de hedendaagsche wereld verdeeld is in twee kampen, n 1. zij die de ongelijkheid en de armoede, d.w.z. de gehoorzaamheid en de ellende voor de anderen, het genot en de macht voor zichzelven willen behouden en zij die voor allen het welzijn en het vrije initiatief verlangen.

Tusschen deze beide kampen schijnen de krachten eerst zeer ongelijk. Men zou zeggen, dat de behouders ontegenzeggelijk de sterkste zijn. De verdedigers der hedendaagsche sociale orde zijn de onbegrensde eigen-

Sluiten