Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de gedachte te komen zelfs maar raad te vragen of zich door lectuur en nadenken eenigermate voor te bereiden.

O, wij zouden het tal van vaders en moeders willen toeroepen : uw kind, ziet het met al den eerbied aan, dien gij aan een schepsel van God verschuldigd zijt — eerbiedigt het om der wille van zijne zwakheid en van zijn onschuld!

Meent toch niet, dat hier alleen rechten aan uwe zijde zijn en plichten bij de kinderen!

Het tegendeel is veeleer waarheid.

Ziet een kind in zijn wiegje. Voor 't gevoel der ouders is er een wonder geschied, nu 't daar ligt. Een nieuw mensch ! Wat zal er van dat kindeke worden ? Wachten hem vreugde of droefheid in de toekomst ? Zal zijn levensdraad lang zijn of kort ? Zal 't een zegen voor velen en een engel op aarde worden ? Of zal 't een nietswaardig bestaan leiden en nimmer eene ledige plaats achterlaten ? Zullen de goede kiemen, die ook hier ongetwijfeld verborgen liggen, eenmaal tot ontwikkeling komen — of zal er zooveel onkruid uit den akker opschieten, dat het edele graan verstikt wordt? Ouders, hebt eerbied voor dat jonge leven, 't Zal voor een deel van u afhangen, welk het antwoord op bovengenoemde vragen zal zijn !

't Is een plicht, een heilige plicht, door God op onze schouders gelegd om, als er een kind aan onze zorgen wordt toevertrouwd, dit niet alleen te voeden, maar op te voeden — om zoo het kind van menschen te vormen tot een kind van God.

Niet alles kunnen de ouders. De wet der overerving zal de groote lijnen waarschijnlijk aangeven, waar-

Sluiten