Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Als niet meer dan een schaduwbeeld wandelt de

mensch rond, .Louter voor niets maakt hij zooveel drukte.". . .

Ons kortstondig leven — en wat heeft een gevoelig hart toch niet een weerstandsvermogen noodig in die korte spanne tijcis, die ons hier op aarde gegund wordt! Want hoe ouder wij worden, te meer treft ons de vergankelijkheid van alles en de onbestendigheid en te pijnlijker wonden worden ons toegebracht. Alles slijt en wisselt, verandert en vergaat. Gaan wij eens een tiental jaren slechts in onze herinnering terug en leggen wij dan den weg eens af van dat tijdstip tot heden: wat is er ongemerkt schier veel veranderd .... en vergaan. Ons haar werd wellicht wat grijzer of de rimpels wat dieper en veelvuldiger .... maar dat is het ergste niet. Rondom ons viel er zooveel weg en veranderde zooveel. Bleef ons eigen huis gespaard .... misschien werd onze ouderlijke woning ledig ... de gewone loop der dingen, maar niettemin moeilijk te vatten en te verdragen. Oude vrienden gingen heen, nieuwe menschen namen hunne plaatsen in en ons hart boekte alweer een verliespost, al genoten wij er nóg zooveel liefs voor in de plaats. Oude banden verbreken doet altijd pijn!

Menschen, dingen veranderen en vergaan — en wijzelf, wij zijn ook niet meer die wij waren. Want dit kortstondig is tegelijk een veelbewogen leven: dag aan dag tast zich de massa levenservaringen op en op en zij laten ons niet, die wij waren. De jongeling lacht om de spelen van het kind, de volwassen man of vrouw zien niet zonder weemoed op de idealen, waarbij zij eenmaal leefden en op hetdroomenland, waarin

Sluiten