is toegevoegd aan uw favorieten.

Preeken

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wij hebben liet toch ervaren in het leven, dat, onder Gods ondoorgrondelijke leiding, vruchten groeien aan onzen levensboom en die welke er onder verdrukking en smart aan rijpten, zijn schier altijd de meest degelijke en waardevolle. — Hoe menigmaal hebben wij neergezeten — wie weet, misschien ook wel in dit jaar — klagend, dat wij nu toch wel het allerhardste lot te dragen hadden, dat eenig mensch kon worden opgelegd en wij wanhoopten ooit weer licht te zullen zien en van harte wederom te zullen lachen .... en eenigen tijd daarna waren de donkere wolken weggevaagd en zeiden wij het met beschaming is te hopen!) tot elkander: ziet, wat er voor goeds is voortgekomen uit onze smarten en zorgen! „Alle tuchtiging schijnt, als zij tegenwoordig „is, geen zaak van vreugde, maar van droefheid te zijn; doch later levert zij hun die door haar geoefend zijn, eene vrucht van gerechtigheid op, die vrede aanbrengt" „Moog' elke bloem der aard' vergaan, de vrucht des levens, die rijpt er aan!"

En die vrucht, waarin de bloem overgaat, moge ons ook nog in ander opzicht verzoenen met veel leed en met ons kortstondig en brooze leven.

Onze dooden — ziet zij verlieten ons te spoedig, maar wat zullen wij klagen, als de oogst in onze harten is verzameld? Zijn zij nog niet bij ons, en staan zij nog niet voor ons in grooter heerlijkheid dan bij hun leven ooit?

En staan zij ons nog niet menigmaal ter zijde met hun raad en is hunne liefde en zorg ons nóg niet eene troostvolle verkwikking.... de bloem is verwelkt, helaas, maar wij hebben de vrucht behouden!