Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„As je blieft, dames!"

Mien week even terug voor den conducteur, die nadat Lena was ingestapt, het portier dichtgooide.

Nog een handdruk. De locomotief trok aan, poefend, met bossen en bonken ging het gauwer en gauwer voort.

Mien stond daar alleen, een traan in het oog, dat zelden schreide. Ze wuifde met de hand een enkel kort zwaaitje en zag den laatsten groet van haar pas gevonden vriendin.

Met resoluten stap keerde Mien om en liep tusschen de menschen door, die ook iemand hadden weg gebracht. Ze zag ze praten en lachen, ze zag er haastig naar een anderen trein loopen; heeren die het al weer over zaken hadden, meisjes, die giegelden, een oud moedertje, dat met haar bonte doek strak over den krommen rug neerpuntend, niet bij spoortreinen paste; zij zag een trein aan komen schuiven en

menschen in en uitstappen, ze zag alles en toch,

ze zag alleen Lena, die weg was en hare gedachten waren met haar gegaan.

III.

Lena zat tot haar vreugd alleen. Ze sloeg een oogenblik de handen voor het gezicht, als wilde ze naar niets anders kijken, dan naar wat in haar zelve

Strijd 3

Sluiten