is toegevoegd aan uw favorieten.

Strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Basser trok maar gauw naar de studeerkamer, daar zou alles zijn als gewoon.

Een poosje zat hij rustig te schrijven, af en toe in boeken, die rondom hem lagen, snuffelend. Achter hem sloeg de klok, negen slagjes vielen storend in de stilte, als steentjes in een waterspiegelvlak.

„Hè." Basser schrikte.

Hij was heerlijk verdiept geweest in zijn werk, maar zoodra hij er uit was, kwam ook weer het besef, dat het heele huis leeg en stil was. Gerda kwam hem altijd zoo prettig storen om goedennacht te zeggen, ze kwam aan Lena's hand om meteen door te gaan naar boven. Het kind kon dan zoo hartelijk doen, klom op zijn knie en knuffelde zich warm tegen zijn schouder, de armpjes om zijn hals spannend. Ze speelde graag met een of ander kleinigheidje van zijn schrijftafel.

Vroeger — neen lang geleden was het eigenlijk niet, enkele weken en toch scheen het zoo ver af, het hoorde bij een ander deel van het leven, alsof zijn weg een hoek had gemaakt en hij de mooie stille laan, waarin hij te voren genoot, alleen kon zien, als hij terug keek. Van alles in het landschap kwam nu de andere zijde te zien — vroeger was hij dikwijls nog binnen en had Lena hem al pratend den tijd doen vergeten of was het binnen zoo gezellig, dat hij gaarne den theetijd rekte.

Theetijd! Gunst ja, hij had thee moeten drinken, Betje had zeker lang gezet.

In de huiskamer was het donker, alleen om