is toegevoegd aan uw favorieten.

Strijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zijn vrouw had toen geschreid en den nood geklaagd. Elise was verlegen geweest wat te doen, omdat een paar wegwerkers binnenkwamen. Een aalmoes, onder de oogen van vreemden gegeven, zou Marks krenken. Vrouw Marks was met de kleine bezig geweest, ze kon niet opstaan.

Elise's tijd was verstreken, maar ze kon het niet van zich verkrijgen te gaan met het bewustzijn, dat er gebrek was, dat er menschen hongerden misschien. Groetend had ze toen gevraagd of Marks haar even uit wilde laten. Er was een trek van onwil op zijn gelaat gekomen, over haar vraag, waarin hij trots zag.

„De deur zit anders niet op slot," hoorde ze een der werkers achter haar rug zeggen. Maar Marks volgde haar toch.

Kleurend over haar eigen weldaad aan dien fleren man, drukte ze hem iets in de hand.

„Omdat je al zoolang stop hebt."

„Ik dank u, voor de kinderen," had hij met nadruk geantwoord. Van toen af voelde ze voor Marks niet alleen als den vader van haar lievelingetje. Hij was een karakter.

Toen ze nu voor het huisje kwam, groette ze hem vriendelijk.

„G'n avond," antwoordde hij koel en bleef op het bankje zitten, zooals hij zat.

„Ik wou eens even zien, hoe je kleine Dien het maakt. Ik miste haar op zondagsschool. Ze is toch niet erg ziek?"

„Nee, heelemaal niet erg."