Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

thuis bleef om op kleine Dina te passen, die overal rond dribbelde, want 't was „een wierig ') dienk." Ze kreeg boekjes mee naar huis, waarin ze de mooie verhaaltjes telkens overlas. Op Woensdag- of Zaterdagmiddag kwam meester dan wel eens aan om haar te hooren lezen.

„Best gedaan, Anneke," zei hij, „je gaat in 't lezen met de anderen gelijk op, ik zal je een hooger boekje geven." Gerrit maakte goede vorderingen en las wel eens een lesje voor moeder om te laten hooren, hoe vlot hij het kon, maar Dika vond toch, dat Anneke „'t begriepleker kon, met de stemme zoo hoog en léeg en mangs zoo zachte."

Toen Anneke het hoorde, kreeg ze een kleur van plezier en las telkens maar weer in de boekjes van meester. Moeder bromde soms al op haar, dat ze van al dat lezen zoo suf werd en vergat op Dinaatje te letten, die haar „schöldeuksken" 2) zoo vuil maakte. En toen Anneke weer eens voor het huis zat te lezen, hoorde ze een stem half boos roepen: „Ann'ken."

„Jao, möed'r."

„Kiend, al dat lèz'n gif niks te ett'n, nemme de breikouse maer, dan deuste3) nog wat. Lèz'n is riekeleur werk, 'n boerenmensche mut anpakk'n. Dów *) kans ook de aerappel wal schell'n veur van middag." Zoo zag Anneke haar boekjes gaan en de zware

') levendig.

5) schortje.

a) doe je.

4) (tegen een meisje) is jij, tegen manl. personen zegt men ii.

Sluiten