Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„'t Is 'n oenz'n," riep Gerrit, „jao wisse, 't is 'n oenz'n met de broene vlakke. En daor koemp Ann'ken an, 't hef 'n sik laot'n loop'n. Wat 'n held, 't stéet er stille bii te kiek'n. Wat ne suflfe Triene."

wNón is 't wal genóg, Gait," viel Harm in, „Ann'ken kan jo nich zoo harde loop'n. Vangt nsik léever op

dan te schelden."

„Ik zal je helpen, Harm," riep de freule en sprong vooruit. Alle kinderen volgden in drukken wedloop en verschrikten de geit, die angstig op zij sprong. Harm gooide gauw zijn pet langs haar kop, anders was ze vast het spurrieland opgevlogen. Zoo dwarrelden ze voort de sik achterna. Anneke zag ze telkens misgrijpen en het dier weer vrij weghuppelen tot eindelijk Harm het bij de horens pakte. Gerrit griste hem den ketting voor de handen weg.

„Zoo, kö-j, ') maer ii zult nich. Ik zal ne wal an Ann'ken géev'n. En pas op aj 't vertelt, begriep ii. Ann'ken, hier isse weer, 't is n'n kanjer."

„O, Haerm, ik dank ów, ik dank ów veur de moeite, ik kón nich mèer van de piene in de zied."

„Het is ook zoo'n groote, sterke sik; ik zou hem ook niet kunnen houden," sprak de fijne stem der freule naast Anneke, „heb je nog pijn, je hijgt er van."

„Een beetje pijn heb ik nog wel," antwoordde Anneke, want tegen de freule durfde ze geen plat te praten, die hoorde niet tusschen hen.

') kun je.

Sluiten