Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daar kwam Anneke haastig naar buiten geloopen, zoodat ze bijna tegen hen aan bonsde. Zoodra Gerrit de buitendeur had hooren dichtslaan, had hij Anneke geroepen.

„Wat is der Gait?" had ze troostend gevraagd.

„Och, Ann'ken, 'k wol dii vraag'n, of dów mii nog helpen kans, 'k bin zoo bange veur 't zéekenhoes, dów dues 't zoo góed as nums ans, maer as 't dii te zwaor is, dów ziens nich staark en ...

„Née Gait, 'k bin völle staarker as vroeger, 'k kan 't best en nog wal lange ook, as 't mut."

„Laot mii dan bliev'n, nums kan mii zoo helpen as dów, de zusters oet 't zéekenhoes ook nich, dów alléenig."

Anneke's oogen waren vol tranen geschoten en zoo vloog ze den dokter achterop en greep hem bij den arm.

„Dokter laot èm bii oens in 't hoes bliev'n, 'k bin staark genóg en Gait hef mii neudig, hii hef't ezeg."

De dokter zag haar sterk aan, diep in de ontstelde oogen. Er lag een donkere gloed in maar o, zoo anders, dan toen ze jaren geleden gebrand hadden van haat. De gloed kwam nu ook van binnen, maar verteerde niet.

„Dokter?" drong ze, angstiger door zijn zwijgend aankijken, alsof zijn oogen tot binnen in haar wilden zien.

„Als het eenigszins anders kan, zal ik een broer en zuster, die zoo aan elkaar gehecht zijn, niet scheiden. Maar beloof me dan, dat je rust zult nemen,

Sluiten