Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was net, of ik iets naliet; fik moest even zien, hoe het jullie gaat."

„O, best, dokter, best."

„Niet moe, geen pijn in den rug?"

„Née, niks nich, zoo góed as 'k nog nooit ewes bin."

Half ongeloovig zag Harte haar aan, maar haar gelukkige oogen keken zoo eerlijk in de zijne, dat hij zijn bezorgdheid onnoodig vond.

„En moeder?"

„O, dat géet wal, maer zii kan 't nog nich zoo verzetten van Gait. 't Is ook zoo leug in de kökk'n, nón Gait nich mèer in de bedstee lig. Ii heurt èm nooit mèer vraogen. Hii praott'n zoo zachte, 'k kón èm maer efkes heuren. 't Was aait ') „Ann'ken" en as'k dan veur 't bedde was, kón 'k zéen, watte wol. Hii lag zoo tevréë, gin brommegen trek kwam der op zien gezichte, al wasse ook nog zoo zéek. Van mor'n 2) vuund ik in 'n laotjen n'n guul'n in 'n papierken epakt. Hii hadde der op eschréev'n: „Veur Ann'ken." Kiek hier hè'k 't. 't Was wisse 'n laosten, dée hii in 'n tuk 3) hef ehad. Wii wusten der niks van, zoo stillekes hadd'èm der in estopt. Hii dach altied um mii."

Geen tranen waren meer in haar oogen, ze vertelde gretig en in een opwinding voort van Gerrit, van haar geluk.

„Dat is zeker een van je liefste herinneringen, dat

') altijd. *) van morgen. 8) zak.

Sluiten