Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beschreven papiertje," zei Harte op het frommelige blaadje kijkend.

„Wisse is 't dat, met ziene eigene hand heffe 't er op ezat, hii kon zoo best schriev'n, maer dit is al 'n luk ') scheef.

Kiek dokter, hii lag der toch zoo góed bii en hii hef 't ook nog ezeg, datte nich bang was urn te sterven, hii gung naor 'n léev'n Hèer en tów mos ik èm veurlèzen. En nao zien sterv'n zagge der niks schril oet, in de kiste nich eens. Ik mos bii èm in de kökk'n slaop'n, maer 'k was der nich bange van, 't was Gait jo. Ii kónnen 't èm nog op 't gezichte zeen, datte nooit emokt hadde, zoo mooi lagge der in."

„Het is een troost om daaraan te denken, als je hem mist."

Harte nam afscheid en Anneke ging weer aan haar werk.

Juist kwam Dika uit den stal. Haastig veegde ze op de heup haar hand af om den dokter te groeten, met de linker hield ze haar blauw linnen schort vast geplooid, waarover aan alle kanten het hooi heen berstte.

„Zoo dokter, daor döej góed an daj nog efkes koemp."

„Het gaat goed met Anneke, ik was bang, dat de slag te pijnlijk voor haar was geweest en dat ze de laatste weken te veel van haar kracht had gevergd. Ze is niet sterk."

*) een beetje.

Sluiten