Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gij gereed om aan het haken te gaan?" — alsof zij zeggen wilde: „ik weet dat er iets aan hapert; ik weet dat ik u nog niet fijn genoeg heb gemalen om voedzaam, huisbakken brood van u te maken, en dat nu de regen in mijn schuur is gedrongen en het graan heeft doen uitschieten. Of welke andere macht daarbuiten kan het zijn, die u doet groenen en groeien?" — Dan vroeg ik heel bedaard of zij mijn les wilde overhooren, of mijn uittreksel van het boek wilde nazien en of zij goed vond, dat ik aan het haken ging? En dan zat ik daar uren lang neder, en liet het geduldige haakje op en neer gaan, tot al het garen er als krinkelende kant was afgevloeid. Maar treurig was ik daarom niet, o neenl Mijn ziel spon onderwijl vroolijk zingend aan haar eigen taak, rustig verscholen achter den lichamelijken muur, vrij en veilig als de leeuwrik, wiens lied ons tegenklinkt, hoog uit de blauwe luchtzee, waarin hij is opgestegen en waarin ons oog hem niet volgen kan.

En zoo hielp onder gedwongen en vrijwilligen arbeid mijn inwendig leven mijn uitwendig leven voort, bracht mijn onstuimig jagend bloed tot geregelden maatslag, verkoelde mijn voorhoofd door frissche droomen, rondde de smalle, kwijnende gedaante naar de ziel, die haar omsloot en riep een teeder blosje op de bleeke wangen te voorschijn. Ik fronste de wenkbrauwen boven de groote, blauwe oogen, die mij uit den spiegel aanstaarden en zeide: „Moed gehouden, Aurora; wij willen leven, wij willen sterk zijn; de honden zijn ons op de hielen, maar sterven zullen wij niet."

Wie een waar leven leeft, heeft ware liefde lief. Ik leerde dit Engeland liefhebben. Voor het aanbreken van den dag, maar ook wel heimelijk in het namiddaguur, ontvluchtte ik menigmaal aan mijn drijvers en stortte mij midden in de heuvels, als een gejaagd hert, dat zich in het water stort, trillend en hijgend van het angstige rennen. En als ik mij dan eindelijk

Sluiten