Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spreken, om toch de aandacht te trekken. Ook hare rustige manieren, alsof zij te hoog boven de aarde leven, om door iets ondermaansch ontstemd te kunnen worden. Zoo minzaam, omdat zij in werkelijkheid zoo trotsch zijn; zoo omzichtig, zoo bevreesd u te kwetsen, niet omdat gij niet verachtelijk zijt in haar oog, maar omdat zij u niet met den voet zouden willen aanraken, om u naar uwe plaats te duwen; zich zóó voelende, maar tegelijk zóó neerbuigend en innemend, dat het moeite kost in haar bijzijn waarheid te spreken. De soort is wel bekend: schitterend, onnatuurlijk goedje.

„Lady Waldemar."

Zij sprak haar naam met den grootsten eenvoud uit, als had hij niet veel, maar toch iets te beteekenen, nam mijn handen in de hare en glimlachte, alsof zij mij met haar glimlach van dienst kon zijn. Daarop liet zij hare oogen, die een zachte uitdrukking aannamen, op mij rusten en zeide:

„Is dit nu de Muze?"

„Zelfs geen Sybille," was mijn antwoord, „want zij kan niet raden, waartoe gij u de moeite van dit bezoek getroost, mevrouw."

„Goed zoo," zeide zij, „ik weet openhartigheid te waardeeren. Misschien zou dit bezoek mij werkelijk moeilijk zijn gevallen, als ik een echte Muze had aangetroffen. Maar mijn schoone Aurora, gij draagt het blauw zoo hoofdzakelijk en zoo rond en open in de oogen, dat uw roem mij zoo min als het stijgen naar dezen Olymp bezwaart." Een zilveren lachje klonk door haar versnelde ademhaling heen; de steilte van de trap deed zich gelden.

„Maar nog altijd laat uwe ladyship mij in het onzekere, waarom zij zich heeft gewaagd aan de kans genoemde Muze aan te treffen?"

i.Ha, gij houdt voet bij stuk als de beste geleerde. Zou het blauw in de oogen dan al even verschrikkelijk als in kousen zijn? Hoe kunt gij verwachten,

Sluiten