Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

struikele. t Was alsof de hel haar vuilst bezinksel naar boven had gedreven, zulke dierlijke blikken, zulke stugge, lage trekken ontmoetten telkens de uwe, als om u uw menschzijn voor de voeten te werpen. Ja om u ziek te maken, om voortaan als schrikgestalten in uw droomen te dringen, zoo vaak gij, bij het ruischen van een zilveren beek in sluimer gezonken, Rafaels liefelijke Madonna u voor den geest mocht zien rijzen.

Ik heb sedert gewaakt en geslapen zoo menigen dag en nacht, maar nog altijd drukt de herinnering aan dien dag mij als een nachtmerrie de borst. Er zijn van die noodlottige dagen, waarin het leven met al zijn vezels zóó diep heeft wortel geschoten, dat het trilt tot in den top, zoo vaak er in het stof van dien dag wordt gewoeld.

Mijn neef kwam een oogenblik bij mij, gaf mij de hand en zeide, dat Marian Erle zoo aanstonds met haar bruidsmeisjes verschijnen zou. Daarop wees hij mij een plaats aan bij het altaar, waar hij met andere adellijke heeren en dames op de bruid zat te wachten.

Het was nog vroeg. Er was tijd tot allerlei praatjes en plichtplegingen. Men hoorde het gemurmel van vrouwenstemmen, hoe zacht ook, toch even verstaanbaar als de enkele zinnen er hier en daar door een mannenstem tusschen gevoegd. - „Ja, als wij in de

5. n]oeten wachten, moeten wij er praten ook."

„Die daar? dat is Lady Air — in het blauw — met m het purper; dat is de weduwe." — „Wat ziet die nog jong!" — „Wat coquetteert zij nog jong, meent gij. Wel, als gij haar Dinsdag avond hadt gezien, zoudt gij Miss Noris zedig hebben geno.en? " >»Zijt gij daar al weer? Het is drie uur

geleden, dat ik met u walste 1 Op om zes uur en nog op om tien. Ter nauwernood tijd om van schoeisel te veranderen. Ik ben uit mijn humeur en zie wit als een geest. Ik verzoek u dus maar niet tegen mij te spreken, Lord Belcher." — „Niet? Nu dan zal ik

Sluiten